DÜNDEN SONRA,YARINDAN ÖNCE Günlüğü

  • DÜNDEN SONRA,YARINDAN ÖNCE

    paku
       
       Karışık bir beyin. Etrafımda bir çok insan.Mide bulandırıcı kalabalık, bağırışlar, yanlış anlaşılmalar. Ani gelen şoklar. İnsan sesleri, mesaj sesleri. İlgi bekleyen insanlar, hak etmediği ilgiyi gören insanlar.Hareketli parçalar, duygusal parçalar. Anne, baba..




        Son bir kaç gündür hayatım kontrolden çıktı otomatik pilota bağladı gidiyor da gidiyor. Benim emniyet kemerimi sıkı sıkı bağlamış, ellerimi de yanlara "sen hiç bir şeye karışma!" diyor. Ya Allah Bismillah basıyor gaza. Bense gözlerimi dikmiş kaza yaparmıyız diye yolları kontrol ediyor, karşı şeritten araba geçerken işgilleniyorum. Bu arada radyo da açık tabi kafasına göre bir hüzünlü bir neşeli çalıyor istediğini, ona göre bende modumu ayarlıyorum. Malum aracın sağ koltuğunda oturmaktayım. Kimi zaman yeşil kavakları olan dar yollardan, kimi zaman sonbaharın habercisi düzlük sarı otların olduğu geniş otobanlardan geçiyoruz. Sanki camdan uzun bir sopa uzatmışım gibi arada insanlara darbeler vuruyorum . Yerimde dururken.. Camdan kafamı çıkartıp arkaya baktığımda, o insandan çok uzaklaştığımı yani onu çoktaan kaybettiğimi görüyorum. Ne zaman insanları kırıp döktüm?
    Hiç bir şeyi hatırlamıyorum. Taşlı yollara girip sarsılıyorum. 
     Fakat, kalbimde bir mühür var. Biri ben uyurken yapmış olmalı, o mühürün altındaki ismi açıklayamıyorum. Rüzgar esiyorr esiyorr.. Ama ruhum temizlenmiyor, arınamıyorum yapılan hatalardan. Artık onları affedemiyorum eskisi gibi. Çok uzaklara gidiyorum yine de geri döneceğimi biliyorum.




         Dün yaşadığım bir olaydan bahsedeyim;
      ailemden sonra beni canı gönülden bir erkeğin ne kadar çok sevdiğini bir kere daha öğrendim.Yapmadığım, aşina olmadığım bir konu arasında sıkışıp çaresiz kaldığımı, sözleri tek tek aklıma kazıdığımı, hayatım film şeridi gibi gözlerimin önünden geçtiğini hissettim tüm gün. Bedenimin içindeki ruhumu, ruhum içindeki düşünceleri ve her bir hücremin varlığını bugün keşfettim yalnız başıma. İçimden konuşurken bir çok kez tükürüğümde boğuldum, kusup rahatlamak istedim ama vazgeçtim sindirdim. Kulaklarım sesler duydu, yakınmalar duydu. Susmayı öğrendim.. Haksız insanları haklı çıkarttım susarak. Kimseye bedduam olmadı fakat bugün haksız yere yaşadıklarımı insanlarda kendi hayatlarında yaşadı. Ödeştik ..
     Hayır, rahatlamadım. Onlar bugün hayattan hakettiklerini aldıkları için arkadalarından bende üzüldüm. Çünkü aşk merhamettir çünkü aşk affetmektir. 


               Her şey yolunda gidiyor,          ama ben yolu bilmiyorum.  




      

     
Yorumlar
Henüz Yorum Eklenmemiş...
Yorum Ekleyebilmek Için Üye Olunuz.
Yazmamış
Üyelik Bilgileri: paku